Χρόνιος πόνος


Πολλές σοβαρές παθήσεις, όπως ο καρκίνος, το AIDS , η Σκλήρυνση κατά Πλάκας, η αρθρίτιδα και η οστεοπόρωση προκαλούν πόνο. Ο πόνος μπορεί να είναι διαλείπων ή συνεχής, ενώ ή ένταση αυτού ποικίλλει από χαμηλή έως μέγιστη. Το άλγος μπορεί να διαφέρει σε χροιά και να είναι λ.χ. αμβλύ ή συσφιγκτικό καυσοειδές, κωλικοειδές, διαξιφιστικό. Είναι πολλοί οι παράγοντες που επηρεάζουν το πώς γίνεται αντιληπτός ο πόνος, όπως η διάθεση, ο βαθμός της σωματικής δραστηριότητας, το άγχος και η διαθεσιμότητα αναλγητικών θεραπειών. Ο πόνος μπορεί να προκληθεί από:

  • Tην ενεργοποίηση των υποδοχέων του πόνου από ένα ερέθισμα που προκαλεί τραυματισμό των ευαίσθητων στον πόνο ιστών (αισθητικός πόνος). Το είδος αυτό του πόνου μπορεί να προκληθεί, επί παραδείγματι, από την ιστική καταστροφή που επάγεται από κάποια μάζα (π.χ. όγκος) ή από φλεγμονή
  • Bλάβη των νεύρων (νευροπαθητικός πόνος) που επάγεται από κάποιον ιό, από τη χημειοθεραπεία, από τραύμα ή από κάποια νόσο όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας.

Η αντιμετώπιση του πόνου είναι υψίστης σημασίας. Η μη ανακούφισή του μπορεί να προκαλέσει στους ασθενείς:

  • Kατάθλιψη
  • Διακοπή καθημερινών δραστηριοτήτων, διαταραχή όρεξης και ύπνου
  • Αίσθημα άγχους και εγκατάλειψης
  • Απελπισία
  • Άρνηση θεραπείας
  • Έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή

Ο πόνος μπορεί συνήθως να ελεγχθεί. Υπάρχουν πολλές θεραπευτικές επιλογές. Ο ιατρός οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η αντίληψη του πόνου διαφέρει από άτομο σε άτομο, ώστε να μπορέσει να προσφέρει τη καταλληλότερη θεραπεία. Όλοι οι ασθενείς που αισθάνονται πόνο δικαιούνται ενδελεχή εκτίμησή του, τις επιπτώσεις του και τις ασθένειες που πιθανόν να τον προκαλούν.